Το μυθιστόρημα «Μια σεμνή τελετή» είναι το χρονικό της υλοποίησης μιας ιδέας με καθολικό χαρακτήρα. Η αφήγηση ξεκινάει από το τέλος για να επιστρέψει στην αρχή, έχοντας στον πυρήνα της τη δημιουργία μιας κοινότητας που αμφισβητεί τα παραδοσιακά ήθη και επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει την πραγματικότητα.
Το μήνυμα δε φαίνεται να έχει κάποιο νόημα, μοιάζει με διαταγή και εκπέμπει μια υπόγεια δύναμη που καταρρίπτει τις αντιστάσεις. Τα γεγονότα της ζωής σωρεύονται σταδιακά στο αυλάκι της υπαρξιακής κρίσης που προηγείται της γνώσης. Ο σκιώδης αποστολέας ξέρει πολλά και μόνο η επαφή μαζί του μπορεί να λύσει τον γρίφο.
Στα πλαίσια της πάλης που διεξήγαγε ο άνθρωπος ενάντια στον εαυτό του ανά τους αιώνες, υπήρξε ένα είδος σοφίας που απωθήθηκε με σκοπό να κατακτηθούν όλο και πιο ψηλές κορυφές. Πρόκειται για την αυταπόδεικτη γνώση πως η ζωή αξίζει γι’ αυτό που είναι και πως ο κόσμος που την περιέχει αποτελεί την ουσία της. Κατά καιρούς η σκέψη αντιτάχθηκε σθεναρά σ’ αυτή την αυθόρμητη κατάφαση, το πέρασμα του χρόνου όμως ανέδειξε τη ματαιότητα της άρνησης και την υποψία μιας θέλησης για αφομοίωση. Ο γελαστός Σειληνός εκτοπίστηκε και η φλογέρα του σώπασε. Ή μήπως όχι;
Σε ποιο βαθμό ανταποκρίνεται στην αλήθεια η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας; Άραγε, υπάρχει μια τέτοιου είδους αλήθεια, ή η ακλόνητη βεβαιότητα των βιωμάτων αποτελεί μια αυταπάτη; Μήπως τελικά η ύπαρξη πραγματώνεται μέσα από προσωπικούς μύθους;