Οι "Μικρές Ιστορίες, Μεγάλες Αμαρτίες" είναι ένα ψηφιδωτό ανθρώπινων ζωών, που πλέκονται με αλήθειες που πονάνε, με πάθη που καίνε, με μυστικά που βαραίνουν. Κάθε ιστορία και ένα κομμάτι της ψυχής. Κάθε σελίδα και μια αλήθεια που κρύβεται στις σκιές.
Η Άννα μεγαλώνει σε ίδρυμα της Τσεχοσλοβακίας, μετά την αποστολή της στις Λαϊκές Δημοκρατίες από τον Δημοκρατικό Στρατό το 1948, στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου. Το μεγάλωμά της θα περάσει από πολλές συμπληγάδες, οι οποίες άλλοτε σκοτεινιάζουν τον ήλιο της ζωής της και άλλοτε τη χαλυβδώνουν και συνεχίζει τη ρότα της χωρίς, ωστόσο, να λείπουν οι ανακαλύψεις για το δυσώνυμο παρελθόν της αλλά και τα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα του έρωτα. Η Ιθάκη, όμως, είναι ακόμη μακριά.
Άνθρωποι που βρίσκονται σε αδιέξοδο, άνθρωποι που κακοποιούνται, άνθρωποι που αυτοκαταστρέφονται. Όταν κάτι είναι έτοιμο να τους καταβροχθίσει, είτε από μέσα τους είτε από τον έξω κόσμο, δεν μπορούμε παρά να μιλήσουμε για διηγήματα πόνου.
Το δοκίμιο με τίτλο «Η Επαναστατική Συνείδηση και ο απαισιόδοξος Θετικισμός, για την εξουσία και τη σεξουαλικότητα», είναι μια προσπάθεια επιχειρηματολόγησης σχετικά με το πώς ο φιλοσοφικός λόγος μπορεί να σταθεί αλληλέγγυος στα πολιτικά επίδικα της εκάστοτε εποχής.
Σε έναν κόσμο όπου υπάρχει ακόμη μαγεία. Σε έναν κόσμο όπου τα καλά και τα κακά παιδιά έχουν σημασία. Η Εύα Όντσεν θα αναγκαστεί να θυμηθεί τι ακριβώς συνέβη το βροχερό εκείνο βράδυ.
Η παρούσα ποιητική συλλογή περιλαμβάνει σαράντα τέσσερα ποιήματα κατανεμημένα σε τέσσερις θεματικές ενότητες. Η πρώτη από αυτές είναι ο "Χρόνος".
Σε ποιο σημείο μπορεί να φτάσει κάποιος προκειμένου να μην ξεχαστεί τ’ όνομά του; Κι αν είσαι ο «τυχερός» και σου “κάτσει”, πώς “ξεκάθεται”;
Υπάρχουν δυο χωριά κρυμμένα μέσα στις δασωμένες πλαγιές του Ασπροποτάμου Καλαμπάκας. Το ένα είναι παγιδευμένο μέσα σ’ έναν όρκο σιωπής, αποκόπτοντας τη μικρή του κοινωνία από τον υπόλοιπο κόσμο και σέρνοντας τους κατοίκους του αργά αλλά σταθερά στη σήψη και την αποσύνθεση. Το άλλο είναι εγκαταλελειμμένο.
Ένα ατέλειωτο τραβέρσο είν’ η ζωή μου Το μωρουδιακό μου κλάμα γίνηκε κραυγή κεραυνός Τρύπησε από τότες το μεγάλο μπαλόνι που ’χε φυλακισμένη τη τραμουντάνα
Σκοτάδι. Έρωτας. Μπουντρούμι. Τρόμος. Κυνηγητό. Αναμνήσεις. Ο Μιχάλης αιχμαλωτίζεται από τα ζόμπι και ζει τον χειρότερο τρόμο της ζωής του: το Μπουντρούμι της Μετρέσας.
Ένα πέρασμα, μια πορεία, μια περιπέτεια, ένας απέραντος δρόμος είναι η ζωή... Λιμάνια, σταθμοί, ασθμαίνοντα σώματα, που με την επιμονή του σαλίγκαρου πορεύονται στο εφήμερο κυνηγώντας το ανέφικτο.
«... Σὰν ἕνα εἶδος ἡμερολογίου ποὺ παρακολουθεῖ βῆμα βῆμα τὴ ζωὴ γύρω του, ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τή ζωή του,
Ο συγγραφέας, πτυχιούχος Νομικής – Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικών Επιστημών, στο παρόν βιβλίο επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα το οποίο τίθεται από πολλούς και έχει σχέση με το αν η αρχαία ελληνική θρησκευτικότητα επηρέασε καθόλου τη Χριστιανική θρησκεία ή αυτή, ως θεόπνευστη, δε δέχθηκε καμιά επίδραση.
