Το οικολογικό πρόβλημα έχει πάρει τραγικές διαστάσεις στις μέρες μας. Οι προβλέψεις για μια ριζική λύση του οικολογικού προβλήματος δεν είναι ενθαρρυντικές και το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο τόσο για τη διατήρηση του γνωστού φυσικού περιβάλλοντος όσο και για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Το φυσικό περιβάλλον αποτελεί δημιουργία του Θεού και το χώρο στον οποίο εξελίσσεται η πορεία του ανθρώπου προς τη Θέωση, βάση αυτού του σκεπτικού το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ανέλαβε μια σειρά από δράσεις για τη σωτηρία του περιβάλλοντος. Τα Οικολογικά Σεμινάρια και Συμπόσια που οργανώθηκαν υπό την αιγίδα του κινητοποίησαν τον επιστημονικό και πολιτικό χώρο προκειμένου να δραστηριοποιηθούν για την σωτηρία του περιβάλλοντος. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως μέσα από τις δράσεις του προτείνει έναν νέο πολιτισμό που χαρακτηρίζεται από ένα νέο ήθος και αποτελεί το κλειδί για την λύση του οικολογικού προβλήματος.
15,00 €
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τα προβλήματα του περιβάλλοντος.
Περιγραφή
Video
Επιπλέον πληροφορίες
| ISBN | 978-618-210-020-2 |
|---|---|
| Συγγραφέας | |
| Γλώσσα Γραφής: | |
| Έτος Έκδοσης: | |
| Αριθμός Σελίδων: | 304 |
| Εξώφυλλο | |
| Διαστασεις |
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Σχετικά προϊόντα
Το ανά χείρας βιβλίο επικεντρώνεται στα πλήγματα που επιφέρουν στον πολιτισμό, την κοσμική κουλτούρα, τις ανθρώπινες σχέσεις και την ηθική συγκρότησή μας, οι ημιμαθείς και φανατικοί εκπρόσωποι των θρησκευτικών δογμάτων που επιδιώκουν λυσσωδώς να διατηρήσουν τα συμφέροντά τους εις βάρος της κοινωνικής προόδου και της ελευθερίας. Η απροκάλυπτη περιφρόνησή τους στις επιταγές του ανθρωπισμού και της επιστήμης και η σύμπλευσή τους με τους ισχυρούς της γης θέτουν εν κινδύνω την επιβίωσή μας. Ο μόνος τρόπος να διατηρήσουμε τη διανοητική αξιοπρέπειά μας και την ηθική αυτονομία μας είναι η εξορία των μάγων.
Κάθε πολιτισμική μεταβολή, είτε προκύπτει ειρηνικά είτε με την βία, ιστορικά φέρει το ειδικό βάρος μιας ειδικής κατηγορίας εξατομικευμένων βουλήσεων, εκείνη των πολιτικών. Θα ήταν πράγματι ανακριβής ο ισχυρισμός, ότι ακόμη και στις πιο ελεύθερες κοινωνίες δεν υπήρξαν στιγμές όπου ο καθολικός πρακτικός νους, η ίδια η ηθική, δεν κάμφθηκε υπέρ πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ποιες ιατρικές θεωρίες κυβερνούσαν την άσκηση της ιατρικής στην Αρχαία Ελλάδα; Πώς αντιμετώπιζαν οι αρχαίοι τις λοιμώξεις, τις αιμορροΐδες, τα αποστήματα; Πώς θεράπευαν τον καταρράκτη; Πώς έκαναν πολύπλοκες εγχειρήσεις; Πώς έκαναν αφαίμαξη, βεντούζες; Πώς παρασκεύαζαν την πλειάδα των φαρμάκων τους; Πώς χρησιμοποιούσαν θεραπευτικά τα βότανα και τα ορυκτά; Πώς αντιμετώπιζαν τον καρκίνο, την τρέλα, την κατάθλιψη, τα πολεμικά τραύματα; Και, τέλος, τι θεωρούσαν υγιεινή ζωή; Ποιο ήταν το μέτρο των απολαύσεων και των καταχρήσεων;
Σωκράτης, Μήδεια, Αντιγόνη, Κρέοντας, Ιησούς... λίγο πιο δίπλα, ίσως, Ευριπίδης, Σοφοκλής.



