Η Δαχτυλήθρα και το Αστέρι

«Θες να γίνουμε φίλες;»
«Ναι, θέλω πολύ!»

«Δε με φοβάσαι που είμαι τόσο διαφορετική,

από όλους εσάς;»

«Πιο πολύ φοβάμαι να νιώθω μόνη
σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο»
«Έλα. Κράτα το χέρι μου σφιχτά
και πάμε να σου δείξω τα αστέρια!»

«Κι αν χαθούμε;»
«Τότε θα ζήσουμε».

Εικονογράφηση  Βιβή Μαρκάτου

 

Η δαχτυλήθρα και το αστέρι συγκινεί βαθιά τον αναγνώστη καθώς
αποτυπώνει με τρυφερότητα τη μοναξιά, αλλά και τη δύναμη της
φιλίας στη ζωή ενός παιδιού με αυτισμό. Η ιστορία της Κλειούς και της
Ισμήνης υπενθυμίζει πόσο θεραπευτική μπορεί να γίνει η αποδοχή, όταν
προσφέρει ασφάλεια, προστασία και αληθινό μοίρασμα.
Αγγελίνα Στεργιοπούλου
Ψυχολόγος -Παιδοψυχολόγος

Μορφή	Υλικό βιβλίο
ISBN	978-618-210-322-7
Συγγραφέας	Μυρτώ Τσιουμπρή
Γλώσσα Γραφής:	Ελληνικά
Έτος Έκδοσης:	2026
Εξώφυλλο	Μαλακό
Εκδότης	Εκδόσεις Ελκυστής
Αριθμός Σελίδων:	36
Διαστασεις	21×29

Το όνομά μου είναι Μυρτώ Τσιουμπρή. Δηλαδή Μυρτώ. Τουλάχιστον έτσι αποφάσισαν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρή. Εμένα μου άρεσε πιο πολύ να με φωνάζουν Πασχαλίτσα! Γιατί αγαπώ το κόκκινο και τις μεγάλες μαύρες βούλες της! Αλλά ποιος ακούει ένα παιδί; Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, όλο έσκαβα το χώμα για να φτιάξωτείχη και κάστρα. Και όταν χαλούσαν έφτιαχνα καινούρια. Πιο μεγάλα. Πιο δυνατά. Όπως εγώ όσο μεγάλωνα. Το πρώτο μου όνειρο ήταν να γίνω αρχαιολόγος, γιατί μαντέψτε! Αγαπούσα την ιστορία και τα χώματα! Τελικά έγινα γεωπόνος, γιατί εκτός από τα κάστρα μπορούν και γεννούν τη ζωή. Δέντρα, θάμνους, πολύχρωμα λουλούδια και αμέτρητα ζωάκια και έντομα που μυστικά ζουν μέσα τους. Μα αυτό που δεν ξέρουν οι μεγάλοι είναι πως οι άνθρωποι είναι σαν το χώμα που πατούν. Και όμως! Είναι το μυστικό μου που σε κανέναν άλλον δεν το έχω πει. Όσο δίνεις νερό και τροφή σε ένα χώμα γίνεται τόσο χαρούμενο που γεννάει όλο και περισσότερα φυτά. Και αυτά τα φυτά ψηλώνουν και ανθίζουν με χρώματα που κανείς ποτέ δεν έχει φανταστεί! Έτσι είναι και οι άνθρωποι. Σαν τα χώματά μου. Όταν τους χαρίζεις απλόχερα την αγάπη και την καλοσύνη, ξαφνικά δεν είναι οι ίδιοι! Μεγαλώνουν, βγάζουν άνθη και κλαδιά. Και ένα τεράστιο χαμόγελο φωτίζει την ψυχή τους. Έτσι και εγώ αποφάσισα πως θέλω να κάνω τους ανθρώπους να ανθίζουν. Για αυτό έγραψα αυτό το παραμύθι!